باده گلگون / شمس الدین محمد حافظ شیرازی

باده گلگون

صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن[1]

دور فلک درنگ ندارد شتاب کن

زان پیشتر که عالم فانی شود خراب

ما را ز جام باده گلگون خراب کن

خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کرد

گر برگ عیش میطلبی ترک خواب کن

روزی که چرخ از گل ما کوزهها کند

زنهار کاسه سر ما پر شراب کن

ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیم

با ما به جام باده صافی خطاب کن

کار صواب باده پرستیست حافظا

برخیز و عزم جزم به کار صواب کن[2]

(حافظ، غزلیات، غزل شماره ۳۹۶)