فیض حضور / جواد محدثی

فیض حضور[1]

در گرامی داشت 24 آبان

سالگرد رحلت علاّمه طباطبایی(قدّس سرّه)

ای روشن از فروغ خدا جانت خورشید می دمد ز گریبانت

مردم مرید جلوه ی پیدایت ما را مراد، جذبه ی پنهانت

مبهوت گشته معرفت آموزان دیدند چون خِرد شده حیرانت

هر کس به قدر همّت و استعداد مشتی گرفته از یم عرفانت

بر سفره ی معارف قرآنی تو میزبان و ما همه میهمانت

لب تشنگانِ مَروه ی ایمان را سیراب کرد، زمزم جوشانت

«منقول» آب خورده ز دستانت «معقول» سر نهاده به دامانت

عزّت، خمیرمایه ی رفتارت حکمت، کلام پایه و پایانت[2]

زخم درون و درد گرفتاران چشم انتظار مرهم و درمانت

هرچند بحر علم تو موّاج است آرامشی است در پسِ طوفانت

تا سِدره ی شهود فرا رفتی تا رتبه ای که بود در امکانت

همواره دستِ غیب رقم می زد خطّ خلوص بر ورقِ جانت

شبها، مه و ستاره نظر می دوخت بر شب چراغ دیده گریانت

دارالسلام وادیِ جان، کویت اقلیم دل، قلمرو فرمانت

آل رسول، رشته ی پیوندت وحی و حدیث، ریشه پیمانت

میزان فکر و وزنه آگاهی است منشور جاودانه «میزان»ت

تفسیر وحی، جان دگر بگرفت از کِلک مُشک ریز و دُرافشانت

گردد قلم به دست تو عِطرآگین چون بشکفد سخن ز گلستانت

آنچه از بُنِ بنان و بیان جوشد هست اندکی ز فضل فراوانت

بر جانِ قدسی تو گوارا باد فیض حضور خالق سبحانت

جاوید، نام درخور تحسینت

آباد باد، خانه ی احسانت[3]

[1]. در گرامی داشت 24 آبان، بیستمین سالگرد رحلت علاّمه طباطبایی(رحمة الله علیه)

[2]. کتابهای: بدایة الحکمه و نهایة الحکمه.

[3]. شاعر معاصر؛ جواد محدّثی