اخلاق عرفانی/ نازنین جهان - شمس تبریزی

اخلاق عرفانی

نازنینِ جهان

اگر دل از غم دنیا جدا توانی کرد

نشاط و عیش به باغ بقا توانی کرد[1]

اگر به آب ریاضت بر آوری غُسلی همه کدورات دل را صفا توانی کرد

ز منزل هَوَسات اَر دو گام پیش نهی نزول در حرم کبریا توانی کرد

درون بحر معانی لا[2] نِه آن گهری که قدر و قیمت خود را بها توانی کرد

به همت اَر نشوی در مقام خاک مقیم مقام خویش بر اوج عَلا توانی کرد

اگر به جَیب[3] تفکر فرو بَری سر خویش گذشته های قَضا را اَدا توانی کرد

و لیکن این صفت رهروان چالاک است تو نازنینِ جهانی کجا توانی کرد

نه دست و پای اَجل را فرو توانی بست نه رنگ و بوی جهان را رها توانی کرد

تو رُستم دل و جانی و سَرور مَردان اگر به نَفس لئیمت غَزا[4] توانی کرد

مگر که دَرد غم عشق سر زند در تو به دَرد او غم دل را دَوا توانی کرد

ز خار چون و چِرا این زمان چو درگذری به باغ جنّت وصلش چَرا[5] توانی کرد

اگر تو جنس هُمایی و جنس زاغ نهای ز جان تو میل به سوی هُما توانی کرد

همای سایه دولت چو شمس تبریزی[6] ست

نگر که در دل آن شاه جا توانی کرد[7]